உன்மத்தம் உன்மேலாகிறேன்…அத்தியாயம் #45

“சாரி மாமா… உங்க தேவை நான் தான்னு தப்பா நினைச்சு… முடியாத சூழ்நிலை வந்தா அந்த அர்ஜுன் மாதிரி நீங்களும் விலகிடுவீங்களோன்னு…” சொல்ல முடியாமல் தவிக்க விழி திறந்து உறுத்து விழித்தவன்,

“சீ… போ!” வெடுக்கென மொழிந்து, அவள் கரம் தட்டி விட்டு தலையணையில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான்.

இந்த வெறுப்பும், புறக்கணிப்பும் அவனது அன்றய வலியை தெள்ளத்தெளிவாக உணர்த்தின. நாம் அன்று அளவுக்கு அதிகமாகவே வதைத்துவிட்டோம் என்பது புரிய மன்னிப்பு மட்டுமே இதை சரி செய்துவிடாது எனத் தோன்றிவிட,

அவன் முதுகில் முகம் அழுந்த படுத்தவளுக்கு வேதனையில் அழுகை வந்தது, அவளை தள்ளிவிட மனம் வராமல் அசையாது படுத்திருந்தான் அவள் கணவன். பனியனையும் தாண்டி கண்ணீர் முதுகைத் தீண்ட,

“இவளோட இது ஒரு இம்சை அழுக ஆரம்பிச்சா நிறுத்தவே மாட்டா….” பின்புறமாக கையை வளைத்து, அவள் கழுத்தை பற்றியவன் மெல்ல திரும்ப கீழே விழாமல் இப்போது அவன் மார்புக்கு இடம் பெயர்ந்திருந்தாள்.

“போதும் வனி! இப்போ என்ன? உன்னை மன்னிச்சுட்டேன்… உன் சாரியை ஏத்துக்கிட்டேன். போதுமா?” என விழி நீர் துடைக்க,

“ஏன்டா நீ இவ்வளவு நல்லவனா இருந்து தொலைக்கிற?” அவளுக்கு மீண்டும் அழுகை வர,

https://drive.google.com/file/d/1yov1OkEqrkVVRI_DVVSxF0TM4z8O9eFS/view?usp=sharing

2 Comments

  1. mindumathi says:

    Nice epi

    Liked by 1 person

    1. akmlakshmi says:

      thanks pa.

      Like

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s